The wonderer's café

In de hoop op therapeutische werkingen, blaas ik deze pagina weer nieuw leven in. Rondje van de zaak!

Niets is vervelender en leuker dan lekker kritisch zijn over je eigen leven. En laat ik eerlijk zijn, het leven van anderen. 

Er zijn vele minuten van de uren die ik in mijn studentenkamer doorbreng, die ik hier aan besteed. Ik woon in een anti-kraak kantorencomplex. Zonder internet. Vandaar. Maar, zo dramatisch is het niet! Na een lekker kopje thee gezet te hebben, loop ik lekker mijn laptopje naar het einde van de gang. Want als de wind goed staat * ;) * heb ik daar gratis stiekem internet! Dan kan ik mooi even mijn Facebook - updates checken. Want ja, ook ik ben een reguliere Facebook gebruiker. Ik kan dan ook niet ontkennen dat het een handig netwerk is: snel op de hoogte van de laatste feiten, vooral die op jou persoonlijk van toepassing zijn: les-uitval, discussies met vele mensen tegelijk: over huiswerk opgaven, of juist geheel nutteloze zaken. Heel leuk en handig allemaal, maar, ontzettend oppervlakkig. 

Facebook is vooral snel en vluchtig. Niks diepgang. Als ik iets belangrijk vind in relaties met mensen, is het diepgang. Een studentenleven is druk, iedereen is bezig met z’n eigen dingen en je hebt gewoon de tijd niet om elke week met al je vrienden af te spreken, dus wissel je af en toe een woordje op Facebook. Ik heb gemerkt dat de diepgang in mijn vriendengroep op deze manier langzaam verwatert. Dus heb ik iets nieuwe tactiek bedacht, die eigenlijk al eeuwen oud is:

Een berg handgeschreven brieven heb ik verstuurd naar een paar van mijn beste vrienden. Ik heb ze verteld waarom ik ze een brief schreef, (namelijk: mijn neo-hippie anti Facebook protest), ik heb iets verteld over hoe de status is in mijn eigen leven, en specifieke vragen gesteld over zaken in hun leven, en uiteraard ondertekend met mijn retour-adres!

Ik werd aangenaam verrast: een week na de brieven gepost te hebben, ontving ik de eerste brief terug! Met pret oogjes begon ik te lezen. Uitgebreide, lollige maar ook serieuze verhalen kreeg ik voorgeschoteld, en bovendien: de bevestiging dat deze manier van interesse in elkaar tonen ontzettend goed bevalt. Een brief brengt meer emotie, persoonlijkheid en interesse met zich mee. Wanneer je zelf een brief schrijft laat je zien dat je oprecht moeite en interesse voor iemand toont.

Bij deze pleit ik dus: we moeten met z’n allen weer vaker brieven schrijven!

3 pers sinaasappelen vormen 1 longdrinkglas vol verse vitamientjes. 

Wat is Nederland saai! Ont-zet-tend saai!

Of heb ik het zelf zo gemaakt? Kijk ik op de verkeerde plekken? Na een heerlijk weekend in de cultuurhoofdstad van Europa, bevind ik me met een ‘43je weer in de Nederlandse kroeg. Eentje, die niet veel anders is dan alle andere kroegen in Nederland. 

Niet dar er veel mis is met de Nederlandse kroeg, maar na een weekend Berlijn zijn mijn ogen geopend: wat een toffe plekken! Dat kunnen wij in Nederland ook zo veel beter doen! Waarom zie ik die hier niet? Kijk ik niet goed? Willen wij Nederlanders alleen maar verkeren in telkens dezelfde sferen? Bij deze ga ik op onderzoek uit: ik ga alle toffe, alternatieve - niet standaard kroegen van Nederland in kaart brengen! Voor iedereen die wel eens iets anders wil. 

Als klein druktemakertje ben ik deze week met het volgende geconfronteerd: chaos in mijn hoofd. Symptomen: moeilijk in slaap komen, niet concentreren op (huis)werk of niet kunnen genieten van ontspannende activiteiten. De oplossing: schrijven!

Dus vandaag alleen een wijze les: schaf een agenda aan, en gebruik hem.  Plan die vervelende ditjes en datjes in op momenten dat je een uurtje vrij hebt. Je hoofd krijgt meteen rust, waardoor je volop kan concentreren op hetgeen waar je mee bezig bent, of dat nou huiswerk is, een poging tot slapen of gewoon een avondje ontspannen met vrienden. 

Welterusten! 

De ideale zondagse setting: met een glas koude sap op de vloer, laptopje op het tapijt en voetjes voor de haard, wil ik graag het volgende probleem voorleggen: de zondagavond.

‘Probleem? Zo erg klinkt het anders niet!’ Maar toch, voordat ik hier terecht kwam zat ik met het volgende: elke week is het weer een dilemma: de laatste avond van het weekend. Een vlaag van wispeltuur: het liefst wil je lekker een boek lezen, maar je voelt je verplicht voor een nuttigere bezigheid: huiswerk. 

Gat-ver-damme.

Niets maakt me ongelukkiger dan huiswerk maken op een zater-of zondagavond. Elke dag van de week is fine, maar die twee avonden hebben toch iets heiligs.

Vandaar dat ik vandaag een nieuw experiment start: ik verklaar de zondagavond voor: de-officiele-leuke-dingen-voor-jezelf-doen-avond! Dingen waar je ontspanning en voldoening van krijgt, om je werkweek maandagochtend weer vol goede moed en energie te beginnen. 

Zo is mijn ‘sjagreinig voor de laptop aan de keukentafel zitten stressen’ veranderd in een ‘lekker bloggen op een kleedje voor de warme haard’ avondje. Wat is het toch fijn om de baas over je eigen leven te kunnen zijn ;)

(Dit houd natuurlijk wel in dat je beter moet plannen en ‘s middags al je -huis-werk grotendeels af moet hebben, maar ach, ik kan nu al vertellen: het is het allemaal waard)

Zo, tijd voor een refill. 

Ik zie het zo: over het algemeen kunnen mijn twee hersenhelften goed met elkaar overweg. Maar soms komen ze niet met elkaar in overeenstemming, ook wel twijfel genoemd. De oplossing is dan: niet meer luisteren naar beide hersenkwabben, maar gewoon de knoop doorhakken! Dan is er in ieder geval 1 hersenkwab waar je het helemaal mee eens bent, en kun je je daar weer op concentreren ;)  (Je hoeft niet bang te zijn dat de genegeerde hersenkwab je in de steek laat, want die doet vervolgens weer gezellig mee!) 

Don’t get me wrong, ik ben verzot op dit paar hersentjes! Maar af en toe kan dat denkvermogen toch flink in de weg zitten. 

Een frisse maar heldere zondagmiddag, ijverig zit ik met pen en papier aan de keukentafel. Vanuit mijn ooghoeken bungelt er een zakje Lemmongrass&Cinnamon in een heet, dampend kopje water. Tijd om te beginnen.

Ik wilde iets nieuws, iets eigens, een project dat helemaal los staat van school. Ik wil schrijven. Een archief van mijn gedachten, hersenspinsels, problemen en vooral oplossingen. 

Nou, problemen zijn er genoeg! Zoals: in hemelsnaam, hoe te beginnen?

De eerste stappen zijn soepel gegaan: ik weet dat ik mijn eigen teksten wil schrijven, ik weet hoe ik mijn blog noem: The Wonderers Cafe, een digitaal cafe waarin ik allerlei onderwerpen wil belichten waar ik vaak met mensen in de kroeg over praat. Je kent het wel, op een vrijdagavondje met bier komen de filosofische gesprekken aan bod, terwijl dinsdagmiddag het moment is om onder het genot van een kop koffie met een goede vriendin nog maar eens je toekomst te plannen.  Zo, daar is het concept al! Nee, dat was het moeilijke niet, maar hoe ga ik een artikel schrijven?

Ruim 2 weken was ik verlamd door mijn eigen gedachten- ‘je moet in deze stijl schrijven-, doe het op zo’n manier-, nee ik kan beter deze techniek gebrui-GENOEG!’ 

Gewoon doen! 

Inmiddels is de inhoud van mijn theekopje pikzwart, shit.